„— Dosyć tego, Billy Texas — zbeształa ją panna Lizzie Stark. — Czy nie uważasz, że jej matka ma dosyć innych zmartwień Dopiero co pochowała syna.
Gdzieś przed nimi ktoś zabębnił patykami w cynową patelnię, rozległy się głosy dzieci i czarnych nianiek — Wariatka! Wariatka!
Cassie przyjrzała się Lochowi, przyciągnęła go do siebie i potrząsnęła nim. Był mokry jak ścierka kuchenna. Czoło obsiadły mu ohydne, czarno i biało nakrapiane komary. — Kto ci pozwolił wstać z łóżka — skarciła go jakby od niechcenia. Loch spojrzał na nią z zadowo
leniem. — Co tam ukrywasz pod piżamą, idioto
— Nie twoja sprawa.
— Daj mi to.
— To moje.
— Bzdura. Dawaj mi to zaraz.
— Sama sobie weź.
— I tak wiem, co tam masz.
— No to powiedz, co Nic nie wiesz,
— Nie masz do tego prawa.
— Odczep się ode mnie.
— Powiem mamie i tacie. Powiem, żeś mnie uderzył. Uderzyłeś mnie tam, gdzie nie wolno dotknąć dziewczyny.
— I tak ci tego nie dam.
— No to nie. Ale powiedz, jak mogłeś widzieć pana MacLaina Zginął, zanim się urodziłeś.
— Pewnie że go widziałem.
— Ojej, Loch, czemu nie odganiasz tych ohydnych komarów — Cassie rozbeczała się — Mamo! — krzyknęła. Loch odskoczył od niej jak oparzony i uciekł.
— Jestem, już jestem — odezwała się matka natychmiast.“(7)