„— Jesteście... Ty i twój worek!
— Właśnie! Ja i mój worek — odrzekł Pitou.
— No i co ty tam masz w swoim worku — zapytała ciotka, z nieukrywaną ciekawością wyciągając przed siebie chude ręce.
— Buczynę — odpowiedział chłopiec.
— Buczynę
— A tak! Chyba ciotunia sama wie, że gdyby stary gajowy z BruyereauxLoups spostrzegł, że się wałęsam po jego terenach z workiem na plecach, niezawodnie zapytałby mnie „A co ty tu robisz, mały włóczęgo" Z pewnością podejrzewałby mnie o coś... Tymczasem niosąc ten worek mógłbym mu na jego pytanie odpowiedzieć, że przyszedłem uzbierać trochę buczyny. „Przecież to nie jest zabronione" — powiedziałbym. „Ano nie jest..." „W takim razie — powiedziałbym z kolei — skoro to nie jest zabronione, to nic panu do tego..." Tak bym mu powiedział, temu staremu...
— Więc zamiast zastawiać sidła cały dzień zbierałeś buczynę Ty leniuchu! — zawołała ciotka, której się zdawało, że otrzyma już wszystkie spodziewane króliki.
— Ależ przeciwnie, ciotuniu! Zbierając buczynę zastawiłem wszystkie sidła po to, żeby on nie widział, co ja robię.
—I nic ci nie powiedział
— Owszem, powiedział „Pozdrów ode mnie ciotkę Angelikę". To bardzo poczciwy człowiek, ten stary...
Czytelnikom, którzy s;i niezbyt obeznani z tym. co można znaleźć w lesie, wyjaśniamy, te chodzi o owoc rosnący na buku, z którego wytłacza się wcale niezłą oliwę, stanowiącą dla ludzi ubogich coś w rodzaju manny, spadającej z nieba w ciągu dwóch miesięcy w roku.“(12)