„1 Włochów, potem o odrzuceniu przez Sartrea nagrody Nobla. Płyty z Buscaglionem, który parę lat temu umierał nad ranem w pustym tramwaju (w Rzymie, po pijackiej kraksie samochodowej).
Melodyjnym, ochrypłym głosem przemawia do przyjacielagangstera, którego za minutę ma zastrzelić na plaży Ciao, Joe. Che fai su ąuesta spiaggia To się narzuca jak wiersz. Przez cały wieczór Paweł do mnie i ja do Pawła Ciao, Joe. Ciao, Joe. Che fai. Che fai
Znowu o gangach. Opisuję zdarzenie na Rynku przed knajpą „Krokodyl". Trzech młodych ludzi, którzy w parę sekund zmasakrowali chłopca wychodzącego z dziewczyną od „Fukiera". W pełnym ruchu ulicznym, około 5ej po południu. Akcja błyskawiczna, przeprowadzona w milczeniu. Zamknęli go nagle z trzech stron, nie zdążył krzyknąć. Dziewczyna, która do niego przypadła próbując go obrócić twarzą, miała już ręce we krwi. Zamachowcy znikli, akcja musiała być opracowana. W podobny sposób dokonywano zamachów na konfidentów gestapo, czuje się tu okupacyjny wzór. Tylko że ówcześni zamachowcy są dziś na posadach. Znam takich kilku spokojni, tędzy panowie z teczkami. Ci sprzed „Krokodyla" mogli mieć wtedy najwyżej 5 lat. Wychowani na filmach wojennych, na polskim westernie, który się z roku na rok coraz bardziej mitologizuje. Warszawski bojowiec na ekranie to już postać tak samo sformalizowana jak cowboy z Texasu, a najgorszy polski aktor potrafi świetnie zagrać rolę Niemca. Zastanawiające, że wojna jeszcze za życia kombatantów stała się awanturniczą bajką dla chłopców.“(9)