„I liny milczał, lecz oczy jego zdawały się odpowiadać twhudząoo.
— A więc posłuchaj — kontynuował profesor obserwuje uważnie człowieka ze stali. — Wskazuję pałeczką środek figury. Czy widzisz Teraz będę ją przesuwał w prawo. Patrz na pałeczkę.
Czerwony koniec pałeczki rysował się wyraźnie na czarnej, poziomej poprzeczce krzyża. Traube powoli przesuwał ją w prawo.
— Tak. Uwaga, Harry! Teraz przesuwam pałeczkę w lewo. Uważaj. Tak. Teraz znów w prawo. No, a teraz zmienimy kierunek. Czy słyszysz mnie
Od centrum krzyża profesor zaczął przesuwać pałeczkę w górę, wzdłuż pionowej poprzeczki, potem w przeciwnym kierunku.
—Uwaga, Harry! Obserwuj. Do góry. W dół. Minęła godzina, potem druga. Profesor powtarzał
wciąż swoje doświadczenie z piekielną uporczywością. Głos jego rozlegał się donośnie w pustym pokoju.
— Uwaga. W prawo. W lewo. W górę. W dół. W lewo. W prawo. W dół. W górę. W lewo. W prawo. W lewo. W dół. W prawo. W górę.
Obserwującemu z boku mogłoby się wydawać, że profesor traci czas na bezużyteczną pracę. Człowiek ze stali stał przed nim nieruchomo i niczym nie zdradzał łączności z eksperymentatorem. Lecz jakimś szóstym zmysłem Traube zgadywał, że jego praca nie idzie na marne. Chwilami dotykał lekko żelaznej piersi i ostrożnie przesuwał malutkie dźwigienki na niewielkim pulpicie, troszcząc się nieustannie, żeby „gruczoły łzowe" — mechanizm mający na celu zwilżanie powierzchni oczu — nie przerywały działania. Uważnie notował wskazania przyrządów rejestrujących dopływ do mózgu gazów, hormonów i substancji odżywczych oraz regulujących temperaturę płynów.“(10)