„Nie chcieliśmy jednak rezygnować z atutu, jakim były nasze wiadomości, gdy Muller na jakieś pytanie odpowiadał wymijająco. W takim przypadku trzeba było wracać do pytania w innym kontekście, a więc dobrze wyczuć moment zaskoczenia.
W końcu chodziło o zdobycie wywiadu z prawdziwego zdarzenia, a to oznaczało, że trzeba z indagowanego wydobyć najbardziej oryginalne, osobiste wyznania. To przecież niezbyt przekonywające, jeśli sugestywnie określony stan rzeczy kwitowany jest przez interlokutora lakonicznym „tak" lub „nie", albo też w ogóle negowany.
Tak więc przez cały czas „operacji" filmowej panowaliśmy całkowicie nad sytuacją. Muller siedział w postawie wyczekującej, by odpowiadać na zadawane mu pytania. Opracowany przez nas poprzednio plan „gry" sowicie się opłacił żarliwy antykomunista i zwolennik NATO znalazł w nas, wschodnioniemieckich reporterach, po raz pierwszy słuchaczy, którzy go potraktowali poważnie; którzy uznawali należną mu w społeczności zachodnioniemieckiej pozycję.
Nareszcie została mu dana okazja zaprezentowania przed mikrofonami swoich przekonań ideologicznych. Nareszcie miał możność ukazać się przed kamerami jako pewny swego „obrońca wolnego Zachodu.“(14)