„W Brześciu przed gmachem DOK spotkał mnie generał
Franciszek Kleeberg. Wiedziałem, że zdrowie nie dopisuje mu od pewnego czasu. Wyczerpująca praca ostatnich tygodni wyryła na jego twarzy widoczne ślady, ale energia i niespożyta moc ducha przebijały z każdego słowa tego starego i doświadczonego żołnierza. Sytuacja, jaką generał zameldował mi na wstępie, nie bardzo przypominała, że lada chwila ma się tutaj przenieść Kwatera Główna Naczelnego Wodza.
Łączności z armiami nie było. Radiostacje zostały zaledwie rozwinięte i uzyskania połączeń spodziewano się dopiero około godziny jedenastej. Pułkownik Jaklicz, który w myśl obietnicy Naczelnego Wodza miał mnie poinformować o ostatnich rozkazach dla poszczególnych armii, zjawił się w Brześciu około południa, jednak bez map i bez danych o sytuacji operacyjnej
— nie był więc w stanie udzielić mi żadnych istotnych wiadomości. Gdy zaczęły nadchodzić radiodepesze dla Oddziału II Sztabu Naczelnego Wodza, nie można ich było odczytać, ponieważ oficer z szyframi, wysłany do Brześcia pociągiem, jeszcze nie przybył. Około godziny trzynastej zameldował się u mnie zastępca szefa Sztabu generał Malinowski dając wyraz swym obawom, że Marszałek może do Brześcia nie dojechać. Na szczęście te niepokojące przepowiednie nie sprawdziły się i po godzinie nastąpił przyjazd Naczelnego Wodza.“(1)