„Waldemar powrócił z jeszcze jednym kieliszkiem i potem, jakby niechętnie, oddalił się, by w progu restauracji zamrzeć splótłszy ramiona z wiszącą na nich serwetką. Widać nie miał sympatii do ciężarnych dziewcząt.
— Powtarza się to samo, co już było — zauważył Leon. — Już kiedyś pytałem, czy moja skromna osoba nie może być pani pomocna. Ale potem zaczęliśmy mówić o czymś innym i do głównego tematu już nie powróciliśmy.
— Główny temat! mała rzecz, proszę pana — zawołała i w istocie coś aktorskiego, zgrabnie zgrywającego się i przysłaniającego jakąś prawdę, Leon po raz. pierwszy przyłapał na jej twarzy. — Niech pan spróbuje mnie upić, to może wtedy rozwiąże mi się język.
To było drażniące. Żartobliwy ton, owe źdźbło humoru nie tylko że ustawiło na należnym miejscu jej łzy czy nerwy, lecz i jakby na jakieś dalsze miejsce odsuwało i jego samego.
— Zgoda, jak tego sobie pani życzy — powiedział. — Tylko... ciekaw jestem, jak będzie się pani czuła, gdy znowu zostanie sama. Może naprawdę lepiej wciąż dolewać do pani kieliszka, co A więc — powodzenia. Pod Tajfun! A może też... też i pod Jutro.
— Jutro a co będzie jutro — nie zrozumiała.
— Jak to nie czytała pani tej Conradowskiej noweli Była to, jak wiadomo, nowela zadedykowana czekaniu.“(5)